گیاه ریواس

Rheum Ribes

این مطلب (بخصوص قسمت کاشت، داشت و برداشت) منحصرا در مورد گونهی R.ribes نیست و بطور کلی در مورد گیاهان جنس Rheum است که دارای شباهت های زیادی در موارد مختلف هستند. ریواس یکی از گیاهان خانواده ی علف هفتبند است که کمتر مورد توجه قرار گرفته و اطلاعات بسیار محدودی در مورد این گیاه موجود میباشد.

گیاهی است چندساله و ریزوم دار که ارتفاع آن گاهی تا یک متر نیز میرسد. برگهای آن، پهن و به حالت رزت میباشد که دارای دمبرگهای نسبتا طویلی هستند. گلهای این گیاه، بصورت گلآذین خوشهی مرکب در بالای ساقه ی گلدهندهاش دیده میشوند. میوه ی این گیاه از نوع فندقه میباشد.

نیازهای اکولوژیکی

بطور کلی؛ جنس Rheum بومی مناطق کوهستانی آسیای مرکزی هستند و گیاهانی مقاوم به سرما میباشند.

پراکنش

ریواس، در نواحی کوهستانی شمال استان خراسان رضوی (نیشابور)، اطراف کرمان، شرق بلوچستان، مناطق غربی و شمال غربی کشورمان رویش دارد. ریواس در منطقهی نیشابور بصورت گسترده مورد بهرهبرداری قرار میگیرد بطوری که ریواس نیشابور بسیار معروف است.

کاشت، داشت و برداشت

ریواس در کشورمان کشت و کار نمیشود و هنوز مانند سایر کشورها به عنوان یک سبزی دارویی، مطرح نیست. گونههای دیگر مانند Rheum palmatum و Rheum rhabarbarum در سایر کشورها مورد کشت قرار میگیرند. تکثیر این گیاه، معمولا توسط ریزوم صورت میگیرد. ریواسها گیاهانی هستند که نیاز زیادی به عنصر پتاسیم دارند و این استفاده از کودهای پتاسه در کشت این گیاهان، دارای اهمیت ویژهای است. دمبرگهای این گیاه، مورد برداشت قرار میگیرند.

ترکیبات

دمبرگهای ریواس، دارای ترکیباتی چون تانن، آنتراکینون، اسیدهای آلی ، عناصر معدنی (بخصوص آهن و پتاسیم) و ویتامینهای C و B میباشد.

خواص درمانی

عموما این گیاه، دارای خاصیت مسهل و اشتهاآور است. از این گیاه، در صنایع مرباسازی، شیرینیپزی و شکلاتسازی بصورت گسترده استفاده میگردد.

احتیاطات

مصرف بیش از حد ریواس، سبب کمبود کلسیم در بدن میگردد که این موضوع به دلیل تشکیل اکسالات کلسیم میباشد. همچنین در اثر مصرف بیش از حد این گیاه، مسمومیتهایی نیز مشاهده شده است که به دلیل میزان بالای اسید اگزالیک و آنتراکینون آن است.

منبع: وبسایت گروه کتیرا